فضانورد

یک بشر و این همه شر!

2005-12-14T23:57:00.000+03:30

از قول یکی از ایرانیان خارج از کشور خواندم که پس از حرف‌های احمدی نژاد علیه اسراییل و طرح ابتکاریش برای اسکان یهودی‌ها در خاک آلمان و اتریش، رفتار خارجی‌ها با مهاجران ایرانی خیلی بد شده و همکارانشان به تمسخر می‌گویند: "شما باید از اینجا بروید تا یهودی‌ها جای شما بیایند!"

نتیجه اینکه احمدی نژاد با کارهایی که می‌کند نه تنها گند زده به ایران -طوریکه هر روز باید منتظر یک اتفاق ناگوار باشیم- بلکه دیگر ایرانی‌های خارج از کشور هم از شر این موجود در امان نیستند.
حالا انصاف داشته باشید و بگویید شرکت در انتخابات عاقلانه‌تر بود یا تحریم؟

آسوده بخوابید، خبری نیست

2005-11-16T22:12:00.000+03:30

امروز به غیر از چند اتفاق ساده و تکراری خبر دیگری نبود.

اول اینکه یک مامور نیروی‌انتظامی بعد از بازی پیروزی – ملوان و جلوی چشم خبرنگاران، با یک عکاس ورزشی طوری مهرورزی کرده که فعلا آن بنده خدا در بیمارستان بیهوش است.
با اینکه تمام شاهدان مشخصات فرد ضارب را با این جزییات که لباس نیروی انتظامی پوشیده و پوتین به پا داشته اعلام کردند، فرمانده نیروی انتظامی در ورزشگاه آزادی گفت: "مامور ما این کار را نکرده"

دوم اینکه بیش از پنج‌هزار کتاب حقوقی و سیاسی در جریان آتش‌سوزی کتابخانه دانشکده حقوق تهران سوخت.
البته این حادثه هیچ ربطی به نقض حقوق شهروندان و بسته شدن فضای سیاسی ندارد، اما نمی‌دانم چرا با شنیدن این خبر یاد آن فیلمی افتادم که نازی‌ها؛ کتاب‌ها را جمع می‌کردند و یک‌جا می‌سوزاندند. فکر کنم اسمش فارنهایت (نمی‌دونم!) درجه بود.

سوم اینکه محمد علی ابطحی یک جوک بامزه نوشته:
" کسی را با خانمی در خیابان گرفتند، از او پرسیدند این خانم کیست؟ گفت تا وقتی دستش در دست من بود آقای سرابی بود. حالا نمی دانم!"

چهارم اینکه لطفا برای آن عکاس بی‌گناهی که الان در بیمارستان بیهوش است دعا کنید تا حالش خوب بشود.
خدایااااااااااااااا چرا؟

خاتمی دوستت دارم

2005-11-15T23:05:00.000+03:30

امشب نشستم پای اخبار ساعت 9 ببین چیزی در مورد سفر خاتمی به وین می‌گویند یا نه، که کفم برید. چون اصلا باورم نمی‌شد سخنرانی کسی که هشت سال رییس‌جمهور این کشور بود، خبر سوم باشد! (البته از آخر)
راستش از این برخورد زشت هم حقارت و حسادت صداوسیما معلوم بود، هم تفاوت خاتمی و احمدی‌نژاد.
به کوری چشم بعضی‌ها بعد از هشت سال باز هم می‌گویم: «خاتمی دوستت دارم!».

ضمنا در روزی که خاتمی در وین از گفتگوی تمدن‌ها صحبت می‌کرد، احمدی‌نژاد از ترس اینکه در تونس به خاطر حرف‌هایی که درمورد اسراییل زده بود حالش را بگیرند، سفرش را لغو کرد.
وزیر‌خارجه هم که هنوز بین اِِ و آ گفتن سرگردان است، دلیل لغو این سفر را پایین بود سطح اجلاس دانست.
بی‌دلیل نیست که جوادی آملی در دیدار با آقای پرزیدنت گفته: "دروغ نگویید، حتی به حیوان‌ها!"

راستی مدتی است که روزنامه کیهان ورزشی هر روز از قول یکی از مربیانی که به احمدی‌نژاد رای داده می‌نویسد "مربی تیم ملی در جام‌جهانی باید ایرانی باشد".
رییس فدراسیون فوتبال نیز ساعت 5 صبح به وقت مالزی در برنامه 90 شرکت کرد و در پاسخ منتقدان گفت: "مگر ما نژاد پرست هستیم؟"

حدس من این است که احمدی‌نژادی‌ها دنبال کسی هستند تا در جام‌جهانی دعای فرج بخواند و دیوید بکام را هم مسلمان کند. خوب برانکو بدبخت که این کاره نیست، پس باید برود تا مایلی کهن که هم ریش دارد و هم نماز می‌خواند بشود مربی تیم ملی.
به همین سادگی!

حکومت نظامی، هر روز بهتر از دیروز

2005-11-07T18:29:00.000+03:30

واقعا در این کشور چه خبر است؟ یعنی در بین سران نظام کسی نیست جلوی احمدی نژاد را بگیرند تا آشی را که پخته بیش از این شور نکند؟
مثل اینکه وزیران نظامی برای تشکیل دولت امام زمان کم بود، حالا دارد زندان‌بان ها را هم استاندار می‌کند. بعید نیست چند روز دیگر هم قاضی مرتضوی با حکم احمدی‌نژاد بشود رییس فدارسیون فوتبال!-البته با حفظ سمت{های} قبلی.

به نظر من همه این دست و پا زدن‌های احمقانه (تشکیل دولت نظامی) برای ایجاد آمادگی در برابر حمله احتمالی امریکاست تا به خیال خودشان بتوانند کشور را در شرایط بحرانی اداره کنند. غافل از اینکه اگر امریکا حمله کند دیگر استانی نمی‌ماند که زندان‌بان بخواهد.
مگر موشک‌ قاره‌پیما شوخی دارد؟

آزادی هست، ظرفیتش نه!

2005-11-07T01:05:00.000+03:30

متاسفانه بعضی از ما ایرانی‌ها ظرفیت آزادی را نداریم.
البته منظورم از «بعضی» فرد خاصی نیست، بلکه این بی‌ظرفیتی مشکل خیلی از آنهاست که سال‌ها در فضای آکنده از ترس و اضطراب داخل زندگی کرده‌ و ناچار قبل از کشیدن، نوشتن یا گفتن هر چیزی مجبور بودند اول در موردش فکر کنند و بعد اقدام.

حالا همین افراد وقتی به جامعه‌ آزاد و دموکراتیک خارج کوچ کنند چون دیگر ترس گذشته را ندارند، به اشتباه تفکر قبل از کارهایشان را هم فراموش کرده و شروع می‌کنند به گندزدن به آزادی (بیان)، تا جایی که می‌توان به جرات در موردشان گفت ظرفیت آزادی را ندارند.

تازگی هم چند نفر از این بی‌ظرفیت‌ها در وبلاگستان شروع کردند به سو‌ء استفاده از محیط آزاد و ابزار در دستشان و کار را به جایی رساندند که به جای انتقاد از یک فکر یا رفتار، خیلی بی‌پروا فحش می‌دهند و شخصیت مخالفانشان را به لجن می‌کشند.

برایشان واقعا متاسفم. همین!

خاطراتي از انتخابات (2)

2005-10-26T01:56:00.000+03:30

چون این مطلب ادامه یادداشت قبلی است، اگر آن را نخوانده‌اید اول اینجا را ببینید و بعد ادامه داستان را که حالا می‌نویسم.

فردای آن روز با اینکه علاقه‌ چندانی برای رفتن به ستاد نداشتم اما عقلم قبول نکرد به خاطر کدورت روز قبل، همین آزادی نصف و نیمه را هم به خطر بیندازم و بعدا وجدان دردش را بگیرم.

این بار ریشم را اصلاح نکردم و با لباس معمولی از خانه آمدم بیرون. پوسترهای کروبی، لاریجانی، قالیباف، هاشمی و احمدی نژاد(سیاه و سفید) ظاهر شهر را مثل صفحه آگهی روزنامه‌ها کرده بود. البته نوع تبلیغات کاندیداها بین مناطق جنوب و شمال شهر تفاوت محسوسی داشت و مثلا عکس قالیباف در محله مرفهین بی‌درد کنار هواپیما بود و در مناطق فقیرنشین، کنار چند روستایی.

تقریبا تا 100 متری محل ستادِ مرکزی «اصلاح‌طلبان پیشرو» از عکس معین خبری نبود و فقط در چند قدمی آنجا بود که چشمم به جمالش روشن شد. در خود ستاد هم وضع بهتر از دیروز نشده بود که هیچ، شلوغ کردن و سر و صدای مسولین ستاد آنجا را کرده بود مثل کلاس بدون معلم یا شاید هم گله بدون چوپان.
روی میز جلو در(که هنوز هم بدون صاحب بود) تعدادی بیانیه دکتر معین پس از گفتن {بَ...له} به حکم حکومتی را گذاشته بودند تا اگر کسی دلش خواست یکی از آنها را بردارد و برود پی کارش. سیستم صوتی هم ظاهرا وجود داشت اما خفه و بدون صدا. مردم هم خیلی بی تفاوت از آنجا رد می‌شدند، بی آنکه بفهمند اینجا ستاد انتخابات یکی از کاندیداهای ریاست جمهوری است.

داخل شدم و سراغ رییس را گرفتم که از قضا همان آبدارچی دیروزی را نشانم دادند و گفتند ایشان را دکتر صدا کنید. رفتم پیش دکتر (ر) و گفتم اگر نیازی به همکاری دارید من حاظرم با ستاد همکاری کنم. گفت بروید پیش آقای (الف) و با ایشان هماهنگ کنید. نتیجه صحبت با آقای (الف) هم این شد که فهمیدم ستاد برنامه‌ خاصی ندارد که هیچ تازه بدون صاحب هم هست، و باید خودم دست به کار شوم و نگذارم آزادی کشورم بیش از این به فنا برود.

آن روز سیستم صوتی را فعال کردم. برای جلب توجه مردم به ستاد، چند پوستر و پلاکارد بزرگ سفارش دادم. تابلویی در پیاده رو گذاشتم تا گزیده اخبار انتخاباتی روزنامه‌ها و سایت‌های اینترنتی را از فردا روی آن نصب کنم. چند نفر از جوانان رهگذر که به قیافه‌شان میخورد به درد کار تبلیغاتی بخورند را به داخل ستاد آوردم و از دکتر خواستم تا با استفاده از پول آنها را برای پخش تبلیغات بین مردم راضی کند. بعد که پوستر‌ها از چاپخانه رسید آنها را بین همین تبلیغاتچی‌ها تقسیم کردم و به هر کدامشان آدرس خیابانی را داده و یادشان دادم چطور پوستر را پشت شیشه مغازه‌ها(با صحبت و جلب رضایت صاحب مغازه) و محل‌های مناسب دیگر بچسبانند. کلی کار دیگر هم انجام دادم که به نظرم گفتنش ضرورتی ندارد.

به هر حال آن روز و روزهای بعد هم گذشت و من نفهمیدم آقای دکتر (ر) چه غلطی می‌کرد که دماغش را اینقدر بالا می‌گرفت و راه می‌رفت.

ادامه ندارد. با توجه به اینکه آخر داستان مشخص است، و ضمن اینکه اگر این خاطره ادامه پیدا کند ممکن است چند نفر از مسولین بلند پایه حزب مشارکت(سخنرانان روزهای بعد) قهوه‌ای رنگ شوند! بی‌خیالِ خاطره نویسی از روزهای بعد می‌شوم.
پس بالا رفتیم رفتیم دوغ بود، پایین اومدیم ماست بود، قصه‌ای که خواندید متاسفانه راست بود.

خاطراتی از انتخابات (1)

2005-10-24T14:34:00.000+03:30

از وقتی نیکان شروع کرده به نوشتن خاطرات روزنامه‌های اطلاح طلب و نقد دوران اصلاحات، من هم یکی از خوانندگان ثابت وبلاگش بودم و تمام نوشته‌هایش را خط به خط دنبال کردم.
یکی از سوالات اساسی که بعد از خواندن خاطرات نیک‌ آهنگ و و واکنش‌های متفاوت دیگران برایم پیش آمده این است که این نقدها تا چه حد ضروری و به نفع جریانی است که (حداقل در ظاهر) قصد اصلاح وضع موجود را داشت، تا جریان مخالف آن؟

اگر از بعضی نام بردن‌های نیکان که شاید حالت انتقام گیری دارد تا نقد بگذریم، من هم به این نتیجه رسیدم که این جریان اصلاحات حالا که دیگر دستش از همه‌جا بریده شده و در خواب زمستانی به سر می‌برد باید نقد شود، آن‌هم خیلی جدی و در عین‌حال منصفانه.

البته نیک آهنگ هم در 99 درصد یادداشت‌هایش این نقد را خیلی خوب انجام داده و امیدوارم کارش را ادامه دهد تا بالاخره ما سینه‌زن‌های این جماعت بفهمیم برای چه زیر پرچمشان سینه می‌زدیم؟

راستش من هم دل خوشی از این جبهه (یا حزب؟) مشارکت ندارم و برای نمونه خاطره همکاری‌ام در هفته آخر انتخابات ریاست جمهوری را می‌نویسم تا شما هم بفهمید مشارکتی‌ها که تازه گل سرسبد اصلاح‌طلبان هستند(یابودند؟) چقدر به خانه‌تکانی و استفاده از فکرهای مدرن و جدیدتر احتیاج دارند و ضعف تشکیلاتشان چقدر زیاد است.

نمی‌دانم از شانش بد من بود یا شیطنت شورای نگهبان که زمان انتخابات با امتحانات پایان ترم دانشگاه یکی بود و من یا باید مثل بچه آدم درسم را می‌خواندم و می‌گفتم گور بابای سیاست و آزادی و این حرف‌ها، یا بی خیال درس می‌شدم و می‌افتادم دنبال تبلیغات برای جناب دکتر معین خودمان، که خوب دومی را انتخاب کردم و نتیجه‌اش هم علاوه بر سر افکندگی نزد دوستان و آشنایان به خاطر رای نیاوردن دکتر، اولین مشروطی دوران تحصیلم نیر بود.

داستان از جایی شروع شد که یک روز صبح (تقریبا یک هفته مانده به انتخابات) بلند شدم و بعد از پوشیدن لباس شیک و مرتب و اصلاح صورت! رفتم به ستاد مرکزی اصلاح طلبان پیشرو در شهر خودمان که جزء استراتژیک ترین شهرهای ایران است و اگر بیشتر در موردش بگویم می‌فهمید کجاست و من نمی‌خواهم بفهمید!
محل ستاد زمین یک خرابه در خیابان... بود که کف‌اش را موکت کرده بودند و سقفش هم چادر بود! (در همان خیابان بقیه نامزدها بجز رضایی و مهر‌علیزاده بهترین ساختمان ها را برای ستادشان اجاره کرده بودند)
دم در ستاد هم میزی بود که صاحب نداشت و داخل آن هم چند نفر از مسولین (اکثرا ریش دار) نشسته بودند و روزنامه (اقبال) می‌خواندند و چایی می‌خوردند. کفشم را در آوردم تا بروم نزد آقایان ببینم چه‌گلی می‌خواهند به سرشان(و مان) بگیرند که تازه متوجه شدم زیر این سقف چادری پر است از پشه‌هایی به اندازه «--اینقدر--» که در دسته‌های میلیونی برای خودشان تفریح می‌کنند.
بعد از سلام محترمانه و رسمی که جواب سردی داشت پرسیدم امروز برنامه خاصی ندارید؟
یکی از حضرات هم بعد از کلی تفکر گفت نه امشب که خبری نیست، شاید فردا آقای ... سخنرانی داشته باشد. اگر قطعی شد اطلاعیه می‌زنیم! (شاید هم توی دلشان گفتند تو رو سننه؟)
بعد گفتم اینجا چرا اینقدر پشه هست؟ اینجوری اگر فردا مراسمی هم باشه مردم فرار می کنند و کسی حاظر نیست بدنش سوراخ سوراخ بشه! چرا فکری نمی‌کنید؟
این بار ظاهرا بیشتر موی دماغ شده بودم که چند نفرشان اصلا محلی نگذاشتند و بالاخره یکی به حرف آمد و گفت مثلا چکار کنیم؟ این فصل سال همه جا پشه هست!
دیدم اینها خیلی پرت هستند، خواستم برگردم که یک دفعه از روی عصبانیت گفتم حداقل از یک حشره کش که میتونید استفاده کنید، اگر پول ندارید من بدم، یا اصلا من خودم یکی میخرم میارم! (و این بود اولین همکاری فکری من با ستاد اصلاح‌طلبان پیشرو!)
این دفعه حرفم به دکتر(رییس ستاد) بد جوری برخورد و با عصبانیت گفت لازم نیست، خودمان میخریم.

خواستم بدون خداحافظی برگردم که آقایی با کت و شلوار قهوه‌ای و عینکی زشت که ریش بلندتری داشت و اول فکر می‌کردم آبدارچی است و بعدا فهمیدم رییس ستاد است صدایم کرد و گفت اگر مایلید همکاری کنید فردا صبح بیایید اینجا تا تقسیم مسولیت کنیم! (عجب برنامه ریزی ای!)
من هم گفتم باشه اگر کاری نداشتم میام و بعد از خداحافظی سرد تر از سلام، آمدم بیرون و با انبوه تبلیغات دیگر کاندیداها بمباران شدم. از سی‌دی گرفته تا کتاب و پوسترهای رنگی!

ادامه دارد...

اعتراف گیری با شکنجه

2005-10-22T15:20:00.000+03:30

آن قصر که جمشيد در او جام گرفت
آهو بچه کرد و شير آرام گرفت
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر
ديدی که چگونه گور بهرام گرفت

یعنی صدام را شکنجه کرده‌اند، برای چه؟ اصلا در زیر این لباس‌های شیک چه بدنی و با چند جای کبود، سوخته و بریده قرار دارد؟
این آثار شنکنجه در کف دست صدام، کار امریکایی‌هاست یا خود عراقی‌هایی که جز با مرگ صدام راضی نمی‌شوند؟

کاری ندارم صدام چقدر آدم کشته و چقدر به خود ما ایرانی‌ها ظلم کرده، اما به نظرم شنکجه کردنش هم کار انسانی و درستی نیست. حالا چه برای اعتراف گرفتن باشد و چه برای مجازات اعمال گذشته‌اش.
باید این بدبخت را برای عبرت دیگران در یک قفس شیشه‌ای وسط شهر بگذارند تا هم خودش بفهمد چقدر ناتوان است وقتی قدرتی ندارد و هم برای بقیه دیکتاتور‌ها درس عبرتی باشد.

قلبم می‌گوید دیکتاتورهای خودمان هم عاقبتشان همین است که بر سر صدام آمده، حالا چه مردم آنها را سرنگون کنند و چه امریکا که بیشتر به فکر منافع خودش است تا آزادی ما این کار را انجام بدهد.
حالا فرقش چیست؟ من که در هر دو صورت خوشحال می‌شوم!

طرح ناجا برای تنبان ملت افشا شد

2005-10-05T07:09:00.000+03:30

چند روز پیش برنامه «سوال» شبکه دو، گیر داده بود به تنبان ملت که چرا اینطور است و آنطور نیست. البته آن روز فرصت نکردم چیزی در موردش بنویسم اما حالا این چند خط را بخوانید تا ببینید قضیه از چه قرار بود.

یک خانم مجری که سر تا پا مشکی پوشیده بود(البته تلوزیون من سیاه و سفید بود و شاید اشتباه کرده باشم اما حدس می‌زنم که مشکی پوشیده بود) در مورد لباس‌هایی که جوانان می‌پوشند اظهار تاسف می‌‌کرد و با قیافه حق به جانب از کارشناسان طراح لباس و پارچه می‌پرسید «چرا لباس‌های مناسب و اسلامی که شیک و قشنگ هم باشد درست نمی‌کنید؟» (احتمالا منظورش از شیک بودن همان پالان گشاد خودش بود)

یک گزارش هم پخش کردند از لباس فروشی‌ها و وضیعت پوشش دختران و پسران جوان که ظاهرا برای تهیه این قسمت از گزارش، دوربینی را در کیف مخفی کرده بودند و رفته بودند توی خیابان از عضو شریف ملت به پایین دزدکی فیلم می‌گرفتند. بیشتر توجهشان هم به ساق پای دختر‌ها و آن جای شلوار پسرها بود؟!

بعد که دوربین مجری و کارشناس برنامه را در نمای باز نشان داد یک دفعه خشکم زد.
برداشته بودند دور میز انواع شلوار برمودا و گل گلی و چند مدل دیگر که مجری به آنها می‌گفت «پاره پوره» آویزان کرده بودند و تازه به در و دیوار هم چند تا مانتوی کوتاه چسبانده بودند تا فضای آنجا کاملا بشود مثل بعضی پشت‌بام ها که لباس را برای خشک کردن روی بند آویزان کرده اند.

بعد هم خانم مجری که باید کارشناس مسائل اجتماعی می‌بود تا چنین اظهار نظرهایی بکند، شروع کرد به انتقاد از شلوارهای برمودا و می‌گفت: "به خدا اگر خودمان تنبان‌های متنوع درست کنیم کسی دیگر برمودا نمی‌پوشد، آن هم به قیمت 50 هزار تومان!"
ضمنا چند تا طرح و پیشنهاد دیگر که معلوم نبود از کجایش در آورده، داد و بالاخره هم خیلی جدی گفت "متاسفانه دیگر «هیچ» فروشگاهی پیدا نمی‌شود که یک خانم محجبه مثل من بتواند لباس اسلامی بخرد"! (طفلک! این را که گفت خیلی دلم برایش سوخت.)

از این حرف‌ها که بگذریم حدس می‌زنم در روز‌های آینده نیروی انتظامی طرح جدید(تر)ی را برای کنترل سفت و شلی خشتک مردم داشته باشد. به هر حال پی‌بردن به رابطه برنامه‌های صدا وسیما با بعضی اقدامات انقلابی خیلی هم سخت نیست.

سیاست انگلیسی

2005-10-04T07:10:00.000+03:30

- راستش این روزها اوضاع کشور و حتی دنیا به حدی احمدی‌نژاد در احمدی‌نژاد شده که مجبورم بعد از شنیدن هر کدام از خبر‌های رسانه ملی، کلی توی سر و کله خودم بزنم تا ببینم خوابم یا بیدار!

- با اینکه هر روز دولت محترم از طریق بلندگو‌های ملی برای تجمع در برابر سفارت انگلیس نیرو جمع می‌کند و مواد لازم برای تجمع را هم به اطلاع می‌رساند، این انگلیسی‌های کافر حتی امت حزب الله را به چیز مبارکشان نگرفته و اعتراض هم نکرده‌‌اند.این یعنی سیاست انگلیسی که هر روز ملت‌های بیچاره را بکشند توی خیابان و از کار و زندگی بیندازند و خودشان هم با خیال راحت کارشان را بکنند.

- یکی از کارشناسان بی نام و نشان سایت بازتاب هم گفته اگر در برابر امریکا کوتاه بیاییم سرنوشتمان می‌شود مثل صدام که برکنارش کردند.لطفا یک نفر از طرف من به محسن رضایی بگوید ترجیه می‌دهی موقعی که CNN تصویرت را پخش می‌کند امریکایی‌ها دندان‌هایت را معاینه کنند یا شلوارت را بکشند روی سرت؟

‌به ریشمان می‌خندند!

2005-09-25T05:01:00.000+03:30

سعی کنید این صحنه را برای خودتان مجسم کنید:

"در یکی از میدان‌های شهر پلیس راهنمایی و رانندگی، پژو جوانی 24 ساله را که ظاهرا تخلفی کرده متوقف می‌کند. جوان از ماشین پیاده می‌شود تا مدارک خودش را در اختیار پلیس بگذارد، و البته چند بار هم عذر خواهی می‌کند و امیدوار است جریمه سنگینی برایش نوشته نشود. پلیس به طرف جوان می‌رود و بعد از نگاهی به تیپ و قیافه او ریشش را که به شکل بزی در زیر چانه‌اش درست کرده در دست می‌گیرد و می‌گوید تو خجالت نمی‌کشی؟ این چه قیافه‌ای است که داری؟ خاک بر ...
بعدهم به سربازی که همراهش است می‌گوید: ببرید ریشش را بزنید و بعد از گرفتن جریمه ولش کنید برود."

این داستان واقعی که چند وقت قبل با چشم خودم دیده بودم حالا شده قصه‌ی هر روز هفتاد میلیون ایرانی.
سعی می‌کنم داستان کامل این تراژدی را در روزهای بعد برایتان بنویسم، منتظر باشید

مرکز ایران کجاست؟

2005-08-26T04:21:00.000+04:30

بعضی فکر می‌کنند رفتن احمدی‌نژاد به مشهد و برگزاری اولین جلسه هیئت وزیران در آنجا به خاطر اعتقادات دینی و مذهبی اوست، و بعضی دیگر هم این کار را ظاهرسازی و فریب‌کارانه می‌دانند. اما به نظر من هیچ کدام از این برداشت‌ها درست نیست و این کار دلیل دیگری دارد.
بهتر است فرمایشات ایشان پس از پیاده شدن از هواپیما در فرودگاه مشهد را بخوانید تا موضوع دستتان بیاید.

(نقل به مضمون از مصاحبه احمدی‌نژاد با خبرنگار صداوسیما):

اگر برای برگذاری اولین جلسه هیئت دولت به مشهد نمی‌آمدیم جای تعجب داشت!

شهر مشهد نه تنها مرکز ایران است بلکه مرکز کل این منطقه است!!

نور وجود و برکات امام رضا بر قلوب تمام ملت‌ها می‌تابد!!!

فکر کنم شما هم متوجه شدید که آقای چیز فکر کرده مشهد مرکز ایران است که هیئت‌اش را برداشته و با هواپیما رفته مشهد. شاید هم به یاد ایام قدیم‌ که با هیئت ارادانی‌ها به مشهد می‌رفته، وقتی به او گفتند: «آقای رییس‌جمهور هیئت دولت را کجا می‌برید؟» گفته: «این چه سوالی است؟ مثل همیشه می‌رویم مشهد!»

از شوخی که بگذریم، چنین حرف‌ احمقانه‌ای تنها دو دلیل احمقانه‌تر می‌تواند داشته باشد:

جغرافی احمدی‌نژاد آنقدر صعیف است که نه تنها مرکز ایران را بلد نیست، بلکه فرق کشور و منتطقه را هم نمی‌داند. (چون همیشه کلاس جغرافی را می‌پیچانده و با برادر‌هایش رییس‌جمهور بازی می‌کرده!)

احمدی‌نژاد فکر می‌کند همه مسائل، همان‌طور است که او می‌خواهد. مثلا اگر آرزو کند «ای کاش قدم دو متر بود»، فردا در مصحابه می‌گوید: من قدم دو متر است!

به هر حال زیارت قبول آقای چیز، به ایران خوش آمدید!

حداقل جلوی مردم آبروریزی نکنید!

2005-08-22T15:44:00.000+04:30

نکته جالب در جلسه امروز مجلس برای رای اعتماد به کابینه پرزیدنت احمدی‌نژاد این بود که رییس مجلس به نمایندگانی که نظم را رعایت نمی‌کردند گفت: "آقایان مردم دارند شما را نگاه می‌کنند، چرا با موبایل حرف می‌زنید؟ چرا در مجلس راه می روید و با هم گپ می‌زنید؟ من قبلا چیزی نمی‌گفتم اما حالا که تلوزیون شما را نشان می‌دهد این کار‌ها را نکنید!"

به نظر شما این حرف‌ها بوی ... ... نمی‌دهد؟
اگر از بی‌نظمی نمایندگانی که فکر کرده‌اند مجلس خانه خاله است (که البته وضعیت فعلی آن بی‌شباهت هم نیست) بگذریم، معلوم نیست چرا حداد‌عادل سوتی داده و گفته شما که قبلا این کارها را می‌کردید حداقل جلوی مردم نکنید! یعنی رییس مجلس فکر می‌کند این کارها فقط جلوی مردم بد است و اگر مردم نبینند عیبی ندارد!؟

این شعر را دوستی به مناسبت آغاز به کار رییس‌جمهور جدید و همزمانی آن با شیوع وبا در کشور، آتش گرفتن بیش از 60 خودرو در تهران و دیگر حوادث چند هفته اخیر برای من گفت:

از قدوم مبارک محبوب
هر کجا پا نهد، بر‌آید دود!

ناسا در کار خدا هم فضولی می‌کند

2005-08-21T12:40:00.000+04:30

داشتم در مورد پیشرفت‌های بشر و رفتن انسان به کره ماه صحبت می‌کردم که بی‌بی شروع کرد به استغفرا... گفتن و بعداش هم امریکایی‌ها را لعنت کرد که این‌ها حتی در کار خدا هم فضولی می‌کنند! و آخرش هم گفت: به خاطر همین کار‌هاست که وبا آمده و خدا دارد مردم را عذاب می‌کند...

پناه بر خدا از دست ناسا و کارهایش! اگر از همان اول می‌دانستم که رفتن به ماه فضولی در کار خداست، عمرا اسم وبلاگم را فضانورد نمی‌گذاشتم.
خدایا ببخش این بنده گناه کارت را! توبه، توبه، توبه... (100 مرتبه)

کابینه 70 میلیونی و نظریه انفجار از درون

2005-08-21T04:22:00.000+04:30

امروز قرار است مجلس محترم، کابینه محترم‌تر را به خانه‌اش بیاورد و ببیند چرا هیچ‌کدام از این حضرات را که ظاهرا از دوستان و هم فکرانشان هستند و 26 سال گذشته را هم در ایران بوده‌اند را نمی‌شناسد!

اما اگر از این مسائل حاشیه‌ای بگذریم، نظر کلی من این است که خیلی هم بد نشده و جای نگرانی نیست. یعنی اگر تا دیروز با خاتمی و اصلاح‌طلبان به فکر اصلاح از درون بودیم، حالا با احمدی‌نژاد و شرکا می‌توانیم به امید انفجار از درون باشیم!
تازه این نظریه جدید که خودم مبتکر آن هستم احتمال موفقیت بیشتری دارد. به دلیل اینکه هر وقت خاتمی عزیز می‌خواست چیزی را اصلاح کند محافظه‌کاران نمی‌گذاشتند، و چون زورشان بیشتر بود خاتمی به‌جز چند بار که ‌مو‌ها و ریشش را اصلاح کرد در بقیه موارد نا‌کام ماند، اما حالا احمدی‌نژاد می‌تواند با خیال راحت گند بزند به مملکت و مطمئن باشد که کسی با او کاری ندارد. چون اصلاح‌طلبان که اصلا قدرت مخالفت ندارند و محافظه‌کاران هم نمی‌توانند با خودشان مخالفت کنند. (البته چند نفرشان که هنوز کمی می‌فهمند از سکوت مردم مشکوک شده‌اند، ولی بعید است مخالفت جدی بکنند.)
پس بهتر است به جای دیدن کابینه 70 میلیونی و حرص خوردن بی‌مورد، به فکر جمع آوری مواد ضروری برای قحطی احتمالی باشید! (آب غیر وبایی در اولویت است.)

راستش تا قبل از اینکه علی تمدن گرامی لیست بلاگ‌رولینگ‌اش را با اصافه کردن فضانورد آپدیت کند، تصمیم داشتم فقط برای خودم بنویسم. یعنی حداقل تا وقتی که یادداشت‌هایم کمتر از ده تا است و وبلاگم به اندازه کافی فعال نشده بیخودی کسی را دنبال نخود سیاه به اینجا نکشانم!
اما معرفت زیاد این پسر خوب باعث شد نظرم را عوض کنم و از فردا بیفتم دنبال رفقای قدیمی که ای دوستان من برگشتم! (البته بعید می‌دانم بعد از این همه مدت کسی من و وبلاگم را به خاطر بیاورد.)

ضمنا این اولین یادداشت من با استفاده از Blogger for Word است که واقعا امکان فوق‌العاده‌ای است و جای تشکر از برادران محترم و مومن بلاگر را دارد، اجرشان با آقا!

توضیح درباره غیبت صغرایی که داشتم

2005-08-17T01:40:00.000+04:30

تقریبا یک ماه از آخرین نوشته‌ام می‌گذرد. در این غیبت صغری اتفاقاتی افتاد که سعی می‌کنم خلاصه‌اش را بنویسم.

از اول ماجرا بگویم که کامپیوتر را گذاشتیم توی گونی و با کمک مملی* که زحمت حمل کیس با او بود، 1000 کیلومتر آمدیم به سمت شمال شرقی تا رسیدیم خانه بی‌بی. حالا اینجا من هستم و بی‌بی و خاله و خواهرش که از قضا مادر من است.

بعد از رسیدن، چند روزی گذشت تا خستگی سفر از تنم در آمد. چند روز دیگر هم با تفریح و الافی سپری شد تا بالاخره حوصله ‌ام سر رفت و آمدم سراغ کامپیوتر عزیزم که خوشبختانه از سفر جان سالم به در برده بود.

البته چون امکانات موجود زیر صفر است و چند ماه کوچ تابستانی ارزش خرج زیادی را ندارد و من هم پول زیادی ندارم، فعلا مانیتور را گذشته ام روی یک قابلمه و کیس را هم بغلش روی زمین! خودم هم نشسته ام روبروی مانیتور و کیبورد را هم گذاشته‌ام روی زانو! موس هم برای راحتی بیشتر روی یک جعبه شیرنی به ارتفاع 7 – 8 سانتی متر قرار دارد!!

به هر حال باید با هر شرایطی ساخت! هر چند مملی نظرش این بود که می‌توانم این میز کامپیوتر ابداعی را به عنوان اختراع ثبت کنم. تازه شاید به خاطر اینکه با میز و صندلی معمول که از واردات فرهنگ منحط غرب است فرق دارد و معماری ایرانی – اسلامی هم در آن رعایت شده از این اختراع استقبال هم بکنند!

و اما بعد از راه اندازی سیستم چند روزی گذشت تا بالاخره یک ISP خوب (در اصل بهتر از بقیه) پیدا کردم و از همین خانه قدیمی که شاید عمرش به زمان جنگ جهانی برسد وصل شدم به اینترنت و باقی قضایا...

به هر حال چون عذزم موجه بود امیدوارم خوانندگان نداشته وبلاگ از این غیبت بی‌خبر ناراحت نشده باشند. من هم سعی می‌کنم از حالا بیشتر بنویسم تا جبران گذشته بشود.

* مملی برادر کوچک من است که خیلی دوست‌اش دارم. البته اسمش محمد رضا است، اما من مملی صدایش می کنم.

ماموریت آپولو 11 و نخستین سفر انسان به ماه

2005-07-21T16:00:00.000+04:30

همان طور که قبلا گفتم این وبلاگ قرار نیست درباره نجوم باشد. این‌بار هم فقط به خاطر علاقه شخصی‌ام به آپولو-11 و جناب آرمسترانگ این مطلب را که بیشتر جنبه‌ی اطلاعات عمومی دارد، برای ادای دین به ایشان می‌نویسم.

آپولو 11 اولین ماموریت انسان روی کره ماه بود. اولین انسانهای زمینی که توانستند پای خود را در کره ماه بگذارند عبارت بودند از نیل آرمسترانگ (Neil Armstrong) و باز آلدرین (Buzz Aldrin) که توانستند در تاریج 20 جولای 1969 در کره ماه فرود آمده و روی آن قدم بزنند. با این ماموریت راه برای فتح کره ماه توسط سایر سفینه ها باز شد.

آپولو 11 در ساعت 13:32:00 UTC شانزدهم جولای 1969 از پایگاه کیپ کندی (Cape Kennedy) به فضا پرتاب شد. چهار روز بعد در ساعت 20:17:40 UTC سفینه به روی ماه نشست. اما به محض آنکه آپولو 11 روی سطح ماه فرود آمد، قبل از همه چیز فضانوردان سفینه را آماده ترک ماه کردند چرا که بر آنها مشخص نبود که چه اتفاقی ممکن است در آنجا رخ دهد.

بامداد فردای آن روز یعنی 21 جولای در ساعت 02:56:15 UTC ، آرمسترانگ بعنوان فرمانده تیم اولین کسی بود که از سفینه پیاده شد و بلافاصله به ضبط تصاویر پیاده شدن خود - درواقع جای پای خود - در ماه نمود. پس از آن آلدرین قدم به ماه گذاشت و آن دو مقداری از خاک و سنگهای موجود در سطح ماه - حدود 22 کیلوگرم - را نیز برای بازگرداندن به زمین بعنوان نمونه برداشتند.

مسافران آپولو 11 به علت عدم شناخت و محدودیت هایی که داشتند در همان روز ساعت 17:54:01 UTC از سطح ماه برای بازگشت به سمت زمین حرکت کردند. فضانوردان در مجموع حدود 21 ساعت و نیم روی سطح ما بودند.

آزمایشهایی که بعدها روی نمونه سنگهای آورده شده انجام شد نشان داد که این سنگ ها عمری بیش از 3.7 بیلون سال زمینی دارند. فضانوردان علاوه بر جمع آوری خاک و سنگ از سطح کره ماه آزمایشهایی را نیز انجام دادند که از مهمترین آنها می توان به موارد زیر اشاره کرد :

- آزمایشات مقاومت مصالح برای شناخت بیشتر خصوصیات فیزیکی مواد سطح کره ماه
- جمع آوری مقداری از بادهایی که در سطح ماه می وزد برای آزمایش در زمین
- آزمایشهای زلزله نگاری برای بررسی اعماق سطح کره ماه
- تعیین فاصله میان ماه و زمین با کمک لیزر
- آزمایشهایی بر روی گرد و غبار سطح ماه

منبع: سایت سیمرغ

درباره فضانورد و آپولو-11

2005-07-21T00:57:00.000+04:30

اگر از علاقه شخصی من به آسمان و نجوم که با دیدن ستاره‌ها به وسیله‌ی دوربین دوچشمی و پی‌گیری خبرهای نجومی تا حدی ارضا می‌شود بگذریم، می‌خواهم درباره اسم و ظاهر این وبلاگ و کلا هر چه که از مشاهده آن در ذهن بیننده ایجاد می‌شود، کمی توضیح بدهم.

به نظر من آپولو-11 و سفر انسان به ماه چیزی بیش از یک دستاورد عملی برای انسان است. اگر به سال‌ها قبل که بشر حتی تصور سفر به ماه را هم احمقانه و غیر ممکن می‌دانست نگاه کنید، به این نتیجه می رسید که قدم زدن انسان به روی کره‌ی ماه، نمادی است از ممکن شدن ناممکن ها و رسیدن انسان به آرزو‌های به ظاهر محال. انتخاب چنین عنوانی برای این وبلاگ نیز بیشتر در راستای همین نماد و آرزوها است نه موقعیت فعلی من و جایی که هستم.

در حقیقت بسیاری از آرزوی‌های شخصی من که بخش زیادی از مشغله فکری‌ام را تشکیل می‌دهد نیز به ظاهر چنان حالت محال و غیر ممکنی دارد که شاید اگر همه یا حتی بعضی از آنها را برای کسی تعریف کنم اولین واکنش‌اش دادن آدرس یک راونپزشک و توصیه برای مراجه به آن باشد!

این توضیح کوتاه را برای این نوشتم که در همین ابتدای کار بگویم نه ادعایی درباره نجوم دارم و نه اینکه این وبلاگ می‌خواهد درباره چنین مسائلی باشد. هرچند که رفتن به فضا یکی از آرزو‌های همیشگی من بوده و هست!

برگشتم...

2005-07-20T17:12:00.000+04:30

دو سال پیش که به خاطر بعضی مشکلات تصمیم گرفتم وبلاگ‌نویسی را به طور موقت کنار بگذارم، اصلا فکر نمی کردم مشکلات بعدی که برایم -به وجود می‌آورند- باعث تعطیلی دائم وبلاگم شود، آن هم برای دو سال که هر روزش سال‌ها گذشت و دقایق‌اش روزها.

شاید بعدا درباره این دوری و علتش بیشتر توضیح بدهم، اما امروز که تصمیم به ادامه نوشتن گرفته‌ام بهتر است گذشته‌ها را فراموش کرده و به فکر آینده باشم.
اکنون با وبلاگ جدیدی بازگشته‌ام و حرف‌های جدیدتری هم برای گفتن دارم که اگر مایل باشید به موقع می‌خوانید . شاید تنها تفاوتی که الان با گذشته‌ی نه چندان دور دارم همین تجربه 2 سال دوری و نگاه از بیرون‌ به وبلاگ‌ها باشد که مسلما چیز کمی نیست و حتی می‌تواند باعث موفقیت‌ام شود اگر از آن‌ درس گرفته باشم.

به هرحال برگشتم تا بمانم، بنویسم تا خوانده‌ شود و بخوانم برای اینکه دانسته باشم. امیدوارم این بار روز‌ها بیشتر به کام باشد.