از قول یکی از ایرانیان خارج از کشور خواندم که پس از حرف‌های احمدی نژاد علیه اسراییل و طرح ابتکاریش برای اسکان یهودی‌ها در خاک آلمان و اتریش، رفتار خارجی‌ها با مهاجران ایرانی خیلی بد شده و همکارانشان به تمسخر می‌گویند: "شما باید از اینجا بروید تا یهودی‌ها جای شما بیایند!"

نتیجه اینکه احمدی نژاد با کارهایی که می‌کند نه تنها گند زده به ایران -طوریکه هر روز باید منتظر یک اتفاق ناگوار باشیم- بلکه دیگر ایرانی‌های خارج از کشور هم از شر این موجود در امان نیستند.
حالا انصاف داشته باشید و بگویید شرکت در انتخابات عاقلانه‌تر بود یا تحریم؟

امروز به غیر از چند اتفاق ساده و تکراری خبر دیگری نبود.

اول اینکه یک مامور نیروی‌انتظامی بعد از بازی پیروزی – ملوان و جلوی چشم خبرنگاران، با یک عکاس ورزشی طوری مهرورزی کرده که فعلا آن بنده خدا در بیمارستان بیهوش است.
با اینکه تمام شاهدان مشخصات فرد ضارب را با این جزییات که لباس نیروی انتظامی پوشیده و پوتین به پا داشته اعلام کردند، فرمانده نیروی انتظامی در ورزشگاه آزادی گفت: "مامور ما این کار را نکرده"

دوم اینکه بیش از پنج‌هزار کتاب حقوقی و سیاسی در جریان آتش‌سوزی کتابخانه دانشکده حقوق تهران سوخت.
البته این حادثه هیچ ربطی به نقض حقوق شهروندان و بسته شدن فضای سیاسی ندارد، اما نمی‌دانم چرا با شنیدن این خبر یاد آن فیلمی افتادم که نازی‌ها؛ کتاب‌ها را جمع می‌کردند و یک‌جا می‌سوزاندند. فکر کنم اسمش فارنهایت (نمی‌دونم!) درجه بود.

سوم اینکه محمد علی ابطحی یک جوک بامزه نوشته:
" کسی را با خانمی در خیابان گرفتند، از او پرسیدند این خانم کیست؟ گفت تا وقتی دستش در دست من بود آقای سرابی بود. حالا نمی دانم!"

چهارم اینکه لطفا برای آن عکاس بی‌گناهی که الان در بیمارستان بیهوش است دعا کنید تا حالش خوب بشود.
خدایااااااااااااااا چرا؟

امشب نشستم پای اخبار ساعت 9 ببین چیزی در مورد سفر خاتمی به وین می‌گویند یا نه، که کفم برید. چون اصلا باورم نمی‌شد سخنرانی کسی که هشت سال رییس‌جمهور این کشور بود، خبر سوم باشد! (البته از آخر)
راستش از این برخورد زشت هم حقارت و حسادت صداوسیما معلوم بود، هم تفاوت خاتمی و احمدی‌نژاد.
به کوری چشم بعضی‌ها بعد از هشت سال باز هم می‌گویم: «خاتمی دوستت دارم!».

ضمنا در روزی که خاتمی در وین از گفتگوی تمدن‌ها صحبت می‌کرد، احمدی‌نژاد از ترس اینکه در تونس به خاطر حرف‌هایی که درمورد اسراییل زده بود حالش را بگیرند، سفرش را لغو کرد.
وزیر‌خارجه هم که هنوز بین اِِ و آ گفتن سرگردان است، دلیل لغو این سفر را پایین بود سطح اجلاس دانست.
بی‌دلیل نیست که جوادی آملی در دیدار با آقای پرزیدنت گفته: "دروغ نگویید، حتی به حیوان‌ها!"

راستی مدتی است که روزنامه کیهان ورزشی هر روز از قول یکی از مربیانی که به احمدی‌نژاد رای داده می‌نویسد "مربی تیم ملی در جام‌جهانی باید ایرانی باشد".
رییس فدراسیون فوتبال نیز ساعت 5 صبح به وقت مالزی در برنامه 90 شرکت کرد و در پاسخ منتقدان گفت: "مگر ما نژاد پرست هستیم؟"

حدس من این است که احمدی‌نژادی‌ها دنبال کسی هستند تا در جام‌جهانی دعای فرج بخواند و دیوید بکام را هم مسلمان کند. خوب برانکو بدبخت که این کاره نیست، پس باید برود تا مایلی کهن که هم ریش دارد و هم نماز می‌خواند بشود مربی تیم ملی.
به همین سادگی!

واقعا در این کشور چه خبر است؟ یعنی در بین سران نظام کسی نیست جلوی احمدی نژاد را بگیرند تا آشی را که پخته بیش از این شور نکند؟
مثل اینکه وزیران نظامی برای تشکیل دولت امام زمان کم بود، حالا دارد زندان‌بان ها را هم استاندار می‌کند. بعید نیست چند روز دیگر هم قاضی مرتضوی با حکم احمدی‌نژاد بشود رییس فدارسیون فوتبال!-البته با حفظ سمت{های} قبلی.

به نظر من همه این دست و پا زدن‌های احمقانه (تشکیل دولت نظامی) برای ایجاد آمادگی در برابر حمله احتمالی امریکاست تا به خیال خودشان بتوانند کشور را در شرایط بحرانی اداره کنند. غافل از اینکه اگر امریکا حمله کند دیگر استانی نمی‌ماند که زندان‌بان بخواهد.
مگر موشک‌ قاره‌پیما شوخی دارد؟

متاسفانه بعضی از ما ایرانی‌ها ظرفیت آزادی را نداریم.
البته منظورم از «بعضی» فرد خاصی نیست، بلکه این بی‌ظرفیتی مشکل خیلی از آنهاست که سال‌ها در فضای آکنده از ترس و اضطراب داخل زندگی کرده‌ و ناچار قبل از کشیدن، نوشتن یا گفتن هر چیزی مجبور بودند اول در موردش فکر کنند و بعد اقدام.

حالا همین افراد وقتی به جامعه‌ آزاد و دموکراتیک خارج کوچ کنند چون دیگر ترس گذشته را ندارند، به اشتباه تفکر قبل از کارهایشان را هم فراموش کرده و شروع می‌کنند به گندزدن به آزادی (بیان)، تا جایی که می‌توان به جرات در موردشان گفت ظرفیت آزادی را ندارند.

تازگی هم چند نفر از این بی‌ظرفیت‌ها در وبلاگستان شروع کردند به سو‌ء استفاده از محیط آزاد و ابزار در دستشان و کار را به جایی رساندند که به جای انتقاد از یک فکر یا رفتار، خیلی بی‌پروا فحش می‌دهند و شخصیت مخالفانشان را به لجن می‌کشند.

برایشان واقعا متاسفم. همین!

چون این مطلب ادامه یادداشت قبلی است، اگر آن را نخوانده‌اید اول اینجا را ببینید و بعد ادامه داستان را که حالا می‌نویسم.


ادامه ندارد. با توجه به اینکه آخر داستان مشخص است، و ضمن اینکه اگر این خاطره ادامه پیدا کند ممکن است چند نفر از مسولین بلند پایه حزب مشارکت(سخنرانان روزهای بعد) قهوه‌ای رنگ شوند! بی‌خیالِ خاطره نویسی از روزهای بعد می‌شوم.
پس بالا رفتیم رفتیم دوغ بود، پایین اومدیم ماست بود، قصه‌ای که خواندید متاسفانه راست بود.

از وقتی نیکان شروع کرده به نوشتن خاطرات روزنامه‌های اطلاح طلب و نقد دوران اصلاحات، من هم یکی از خوانندگان ثابت وبلاگش بودم و تمام نوشته‌هایش را خط به خط دنبال کردم.
یکی از سوالات اساسی که بعد از خواندن خاطرات نیک‌ آهنگ و و واکنش‌های متفاوت دیگران برایم پیش آمده این است که این نقدها تا چه حد ضروری و به نفع جریانی است که (حداقل در ظاهر) قصد اصلاح وضع موجود را داشت، تا جریان مخالف آن؟

اگر از بعضی نام بردن‌های نیکان که شاید حالت انتقام گیری دارد تا نقد بگذریم، من هم به این نتیجه رسیدم که این جریان اصلاحات حالا که دیگر دستش از همه‌جا بریده شده و در خواب زمستانی به سر می‌برد باید نقد شود، آن‌هم خیلی جدی و در عین‌حال منصفانه.

البته نیک آهنگ هم در 99 درصد یادداشت‌هایش این نقد را خیلی خوب انجام داده و امیدوارم کارش را ادامه دهد تا بالاخره ما سینه‌زن‌های این جماعت بفهمیم برای چه زیر پرچمشان سینه می‌زدیم؟

راستش من هم دل خوشی از این جبهه (یا حزب؟) مشارکت ندارم و برای نمونه خاطره همکاری‌ام در هفته آخر انتخابات ریاست جمهوری را می‌نویسم تا شما هم بفهمید مشارکتی‌ها که تازه گل سرسبد اصلاح‌طلبان هستند(یابودند؟) چقدر به خانه‌تکانی و استفاده از فکرهای مدرن و جدیدتر احتیاج دارند و ضعف تشکیلاتشان چقدر زیاد است.


ادامه دارد...

آن قصر که جمشيد در او جام گرفت
آهو بچه کرد و شير آرام گرفت
بهرام که گور می‌گرفتی همه عمر
ديدی که چگونه گور بهرام گرفت

یعنی صدام را شکنجه کرده‌اند، برای چه؟ اصلا در زیر این لباس‌های شیک چه بدنی و با چند جای کبود، سوخته و بریده قرار دارد؟
این آثار شنکنجه در کف دست صدام، کار امریکایی‌هاست یا خود عراقی‌هایی که جز با مرگ صدام راضی نمی‌شوند؟

کاری ندارم صدام چقدر آدم کشته و چقدر به خود ما ایرانی‌ها ظلم کرده، اما به نظرم شنکجه کردنش هم کار انسانی و درستی نیست. حالا چه برای اعتراف گرفتن باشد و چه برای مجازات اعمال گذشته‌اش.
باید این بدبخت را برای عبرت دیگران در یک قفس شیشه‌ای وسط شهر بگذارند تا هم خودش بفهمد چقدر ناتوان است وقتی قدرتی ندارد و هم برای بقیه دیکتاتور‌ها درس عبرتی باشد.

قلبم می‌گوید دیکتاتورهای خودمان هم عاقبتشان همین است که بر سر صدام آمده، حالا چه مردم آنها را سرنگون کنند و چه امریکا که بیشتر به فکر منافع خودش است تا آزادی ما این کار را انجام بدهد.
حالا فرقش چیست؟ من که در هر دو صورت خوشحال می‌شوم!

چند روز پیش برنامه «سوال» شبکه دو، گیر داده بود به تنبان ملت که چرا اینطور است و آنطور نیست. البته آن روز فرصت نکردم چیزی در موردش بنویسم اما حالا این چند خط را بخوانید تا ببینید قضیه از چه قرار بود.

یک خانم مجری که سر تا پا مشکی پوشیده بود(البته تلوزیون من سیاه و سفید بود و شاید اشتباه کرده باشم اما حدس می‌زنم که مشکی پوشیده بود) در مورد لباس‌هایی که جوانان می‌پوشند اظهار تاسف می‌‌کرد و با قیافه حق به جانب از کارشناسان طراح لباس و پارچه می‌پرسید «چرا لباس‌های مناسب و اسلامی که شیک و قشنگ هم باشد درست نمی‌کنید؟» (احتمالا منظورش از شیک بودن همان پالان گشاد خودش بود)

یک گزارش هم پخش کردند از لباس فروشی‌ها و وضیعت پوشش دختران و پسران جوان که ظاهرا برای تهیه این قسمت از گزارش، دوربینی را در کیف مخفی کرده بودند و رفته بودند توی خیابان از عضو شریف ملت به پایین دزدکی فیلم می‌گرفتند. بیشتر توجهشان هم به ساق پای دختر‌ها و آن جای شلوار پسرها بود؟!

بعد که دوربین مجری و کارشناس برنامه را در نمای باز نشان داد یک دفعه خشکم زد.
برداشته بودند دور میز انواع شلوار برمودا و گل گلی و چند مدل دیگر که مجری به آنها می‌گفت «پاره پوره» آویزان کرده بودند و تازه به در و دیوار هم چند تا مانتوی کوتاه چسبانده بودند تا فضای آنجا کاملا بشود مثل بعضی پشت‌بام ها که لباس را برای خشک کردن روی بند آویزان کرده اند.

بعد هم خانم مجری که باید کارشناس مسائل اجتماعی می‌بود تا چنین اظهار نظرهایی بکند، شروع کرد به انتقاد از شلوارهای برمودا و می‌گفت: "به خدا اگر خودمان تنبان‌های متنوع درست کنیم کسی دیگر برمودا نمی‌پوشد، آن هم به قیمت 50 هزار تومان!"
ضمنا چند تا طرح و پیشنهاد دیگر که معلوم نبود از کجایش در آورده، داد و بالاخره هم خیلی جدی گفت "متاسفانه دیگر «هیچ» فروشگاهی پیدا نمی‌شود که یک خانم محجبه مثل من بتواند لباس اسلامی بخرد"! (طفلک! این را که گفت خیلی دلم برایش سوخت.)

از این حرف‌ها که بگذریم حدس می‌زنم در روز‌های آینده نیروی انتظامی طرح جدید(تر)ی را برای کنترل سفت و شلی خشتک مردم داشته باشد. به هر حال پی‌بردن به رابطه برنامه‌های صدا وسیما با بعضی اقدامات انقلابی خیلی هم سخت نیست.

- راستش این روزها اوضاع کشور و حتی دنیا به حدی احمدی‌نژاد در احمدی‌نژاد شده که مجبورم بعد از شنیدن هر کدام از خبر‌های رسانه ملی، کلی توی سر و کله خودم بزنم تا ببینم خوابم یا بیدار!

- با اینکه هر روز دولت محترم از طریق بلندگو‌های ملی برای تجمع در برابر سفارت انگلیس نیرو جمع می‌کند و مواد لازم برای تجمع را هم به اطلاع می‌رساند، این انگلیسی‌های کافر حتی امت حزب الله را به چیز مبارکشان نگرفته و اعتراض هم نکرده‌‌اند.این یعنی سیاست انگلیسی که هر روز ملت‌های بیچاره را بکشند توی خیابان و از کار و زندگی بیندازند و خودشان هم با خیال راحت کارشان را بکنند.

- یکی از کارشناسان بی نام و نشان سایت بازتاب هم گفته اگر در برابر امریکا کوتاه بیاییم سرنوشتمان می‌شود مثل صدام که برکنارش کردند.لطفا یک نفر از طرف من به محسن رضایی بگوید ترجیه می‌دهی موقعی که CNN تصویرت را پخش می‌کند امریکایی‌ها دندان‌هایت را معاینه کنند یا شلوارت را بکشند روی سرت؟